Kareem Abdul-Jabbar – Wielki zwycięzca


Kareem Abdul-Jabbar – jeden z najlepszych i najsłynniejszych koszykarzy w historii NBA i całej koszykówki. Człowiek który posiada niezliczoną ilość tytułów mistrzowskich i rekordów ligi NBA.

Fedrinand Lewis Alcindor Jr. przyszedł na świat 16 kwietnia 1947 roku na nowojorskim Manhattanie. Był jedynym dzieckiem Ferdinanda Seniora i Cory Lillian.

Gdy mały Lew Alcindor znacząco zaczął się wyróżniać wzrostem na tle swoich rówieśników, skłaniał się coraz bardziej ku graniu w koszykówkę. Swoje pierwsze kroki w sporcie stawiał jeszcze w szkole podstawowej St. Jude School w Inwood, w północnej dzielnicy Manhattanu.

W 1962 roku młody Alcindor dołączył do licealnej drużyny Power Memorial Academy w Nowym Jorku, której absolwentami byli miedzy innymi Chris Mullin czy słynny arbiter Dick Bavetta. To w tym miejscu na dobre rozpoczęła się wielka kariera Lew Alcindora. Przez trzy kolejne lata koszykarska drużyna Power Memorial zdobywała mistrzostwa licealne Nowego Jorku, notując przy tym niesamowitą serię 71 zwycięstw pod rząd, a ogółem 96-6. W 1964 roku reprezentacja koszykarska Power Memorial została wprowadzona do CHSAA (Catholic High School Athletic Association) Hall of Fame jako zespół wieku.

Po tych sukcesach praktycznie wszystkie uczelnie biły się o pozyskanie Lew Alcindor’a, który był głównym autorem sukcesów drużyny Power Memorial. Ostatecznie młody środkowy wybrał grę dla słynnego uniwersytetu UCLA, gdzie grał pod wodzą już nie żyjącego, legendarnego trenera Johna Woodena. W latach 1966/69 drużyna UCLA zdobywała za każdym razem akademickie mistrzostwo kraju, śrubując rekord 88 wygranych spotkań (w tym 47 zwycięstw z rzędu) na 90 rozegranych. Podczas swojej kariery na parkietach uniwersyteckich Lew Alcindor został wybrany dwa razy najlepszym graczem NCAA w 1967 i 1969 roku i trzykrotnie do First Team All-America w latach 1967/69. Jako pierwszy dostał nagrodę im. Jamesa Naismitha w 1967 roku. Oczywiście przy zdobywaniu każdego z trzech tytułów mistrzowskich Lew Alcindor był uznawany najlepszym zawodnikiem finałów (Most Outstanding Player Award). Średnie środkowego uczelni UCLA były imponujące: 26,4 punkty oraz 15,5 zbiórki. Po dominacji w lidze NCAA przyszła kolej na większe wyzwanie jakim była gra w NBA.

1969 roku Lew Alcindor został wybrany z pierwszym numerem draftu przez Milwaukee Bucks, które istniało dopiero dwa lata. Chociaż walka o pierwszy numer draftu toczyła się między klubem z Milwaukee a Phoenix Suns, ale rzut monetą zapewnił wybór drużynie ze stanu Wisconsin. Wcześniej o młodą gwiazdę akademicką ubiegała się także drużyna Harlemu Globetrotters która proponowała mu okrągły milion dolarów, ale spotkali się z odmową ze strony zawodnika.

Wejście do ligi Lew Alcindor’a nastąpiło w odpowiednim czasie, ponieważ karierę skończył Bill Russell, a Wilt Chamberlain choć nadal groźny miał już 33 lata. Obecność Alcindora w składzie drużyny Bucks w sezonie 1969/70 pozwoliła im na uzyskanie drugiego miejsca na wschodzie z wynikiem 56-26 (z 27-55 roku poprzedniego) a on natychmiast stał się gwiazdą ligi. W pierwszym sezonie uplasował się na drugim miejscu w ilości zdobytych punktów z wynikiem 28,8 oraz na trzecim miejscu w ilości zbiórek z ilością 14,5 za co otrzymał nagrodę „Debiutanta roku”.

W następnym sezonie włodarze drużyny z Milwaukee pozyskali wielką gwiazdę jaką był Oscar Robertson, znany kibicom jako „Big O”. Z takim wzmocnieniem drużyna poprawiła bilans w sezonie zasadniczym do bilansu 66-16, przy czym zanotowali serię 20 zwycięstw pod rząd. Alcindor zdobył w tym sezonie swoją pierwszą nagrodę MVP ligi gdzie zdobywał 31,7 punktów na mecz.

Przez playoffs, Bucks szli jak burza, posyłając na wakacje najpierw po pięciu spotkaniach drużynę San Francisco Warriors, a później Los Angeles Lakers, by w wielkim finale spotkać się z drużyną Baltimore Bullets (dzisiejsze Washington Wizards). Wygrywając łatwo serie 4-0, a Lew Alcindor otrzymał nagrodę MVP serii finałowej jako jeden z najmłodszych zawodników w historii.

W dniu 1 maja 1971 – zaledwie jeden dzień po zakończeniu finałów – nasz bohater postanowił przejść na Islam. Zmienił oficjalnie imię i nazwisko na Kareem Abdul-Jabbar, co w języku arabskim oznacza „szlachetny sługa potężnego Pana”.

W kolejnym sezonie Kareem zdobył ponownie statuetkę MVP, co zapewniło mu 34,8 pkt oraz 16,6 zb. na mecz. Drużyna prowadzona przez wielkiego środkowego znowu zaliczyła bilans 66-16. Jednak tym razem ulegli w finale konferencji 2 -4 późniejszym mistrzom – Los Angeles Lakers.

Kibice „Kozłów” nie musieli długo czekać na powrót swojej drużyny do finałów. Bo już w następnym sezonie w roku 1974 drużyna zanotowała bilans 59-23. Zapewniło im to pierwsze miejsce w lidze i kolejną statuetkę MVP już dla Kareema Abdula-Jabbara. Zaliczał on średnio w tym sezonie 27 punktów, 14 zbiórek, a także 4,8 asysty, 3,5 bloku oraz 1,4 przechwytu. Tak samo jak dwa lata wcześniej, tak i w tym sezonie drużyna Bucks była nie do zatrzymania w playoffs. „Kozły” najpierw wyeliminowały L.A. Lakers 4-1, a później w czterech spotkaniach odesłali do domu drużynę Chicago Bulls. Dopiero w finale spotkali godnego przeciwnika jakim była drużyna z Bostonu, która po siedmio meczowym boju pokonała Kareema i jego Bucks.

Po tym sezonie z drużyna pożegnał się Oscar Robertson co było dużym osłabieniem. Dowodem na to jest następny sezon i bilans 38-44 w wykonaniu drużyny ze stanu Wisconsin. W tym sezonie dopadły też problemy zdrowotne Kareema, na które składało się złamanie ręki w meczu przedsezonowym i drugiego urazu rogówki (pierwszy miał miejsce podczas meczu na uczelni UCLA). Po czym Abdul-Jabbar nosił ochronne okulary które stały się jego znakiem firmowym.

Nieudany sezon i chęć życia w większym mieście sprawiły, że „Cap” (pseudonim naszego bohatera) poprosił o transfer do większego miasta i klubu. Chciał on występować w New York Knicks albo Los Angeles Lakers. Ostatecznie trafił do drużyny z „Miasta Aniołów” gdzie miał być następca Wilt Chamberlaina, który odszedł właśnie na emeryturę. W latach 1976 i 1977 Abdul -Jabbar zdobył dwie nagrody MVP, ale na powrót do wielkiego finału musiał czekać do sezonu 1979/80. To wtedy stworzył prawdopodobnie najlepszy duet w historii NBA razem z młodym Earvinem „Magic” Johnsonem. W wyniku czego L. A. Lakers zaliczyli 60 zwycięstw, Kareem otrzymał rekordową, bo szóstą już nagrodę MVP i awans do finałów. W finałach Lakers spotkali się z drużyną 76ers, gdzie pokonali ich po sześciu spotkaniach, a nagrodę MVP finałów otrzymał tym razem „Magic” Johnson. W tamtej serii „Cap” zdobywał średnio 33,4 pkt, 13,6 zb., 3,2 as. oraz niesamowite 4,6 bl.

Następny sezon był wielkim rozczarowaniem dla Abdula-Jabbara jaki i dla Lakers. Bo inaczej nie można nazwać odpadnięcia w pierwszej rundzie playoffs za sprawą Huston Rockets.

Jesienią 1981 roku na ławce drużyny z Los Angeles zasiadł Pat Riley. Wtedy właśnie zespół z Los Angeles zaczął grać słynne „Showtime” co poskutkowało zdobyciem mistrzostwa kosztem Philadelphii 76ers wynikiem 4-2. I tym razem Abdul-Jabbar nie zdobył nagrody MVP finałów kosztem „Magic” Johnsona.

Obie drużyny spotkały się także w wielkim finał rok później, jednak tym razem drużyna 76ers wzięła srogi rewanż i wygrała serie 4-0, dzięki swojemu młodemu środkowemu, którym był Moses Malone.

W roku 1984 drużyna z Los Angeles z Kareemem Abdulem-Jabbarem w składzie znowu znalazła się w finale playoffs, ale i tym razem schodzili pokonani. Sprawcą tej porażki był odwieczny rywal – drużyna Boston Celtics.

W kolejnym sezonie świat zobaczył powtórkę z poprzednich finałów. Znowu naprzeciwko siebie stanęły drużyny z Los Angeles i Bostonu. Drużyna z „Miasta Aniołów” chciała rewanżu za przegrany finał rok wcześniej, ale Bostończycy nie chcieli sprzedać łatwo skóry i wygrali pierwsze spotkanie aż 148-114, gdzie Kareem nie zaliczył dobrego występu notując tylko 12 punktów i 3 zebrane piłki. Po tym spotkaniu gra drużyny jaki i jej środkowego zmieniła się na lepsze. Pokonali oni ostatecznie Bostończyków 4-2, a lider Lakers zdobył statuetkę MVP finałów. Uczynił to w wieku 38 lat co czyni go najstarszym MVP finałów w historii NBA.

Dwa lata później w roku 1987, Lakers pokonali ponownie bilansem 4-2 drużynę Celtics, a w następnym sezonie pokonali Detroit Pistons po siedmiu spotkaniach. W tym sezonie po raz pierwszy udało się obronić tytuł drużynie z Los Angeles, co nie udawało się im w poprzednich latach.

Po przegranym rok później finale z drużyną z Detroit, Kareem ogłosił zakończenie kariery, która trwała 20 lat. Była ona usłana wieloma sukcesami, jakimi było zdobycie 6 tytułów mistrzowskich oraz taką samą ilość nagród MVP sezonu zasadniczego, a także 2 statuetki MVP finałów.

Były center drużyn z Milwaukee i Los Angeles plasuje się na pierwszym miejscu najlepszych strzelców ligi z wynikiem 38 387 punktów, nie ma sobie równych w ilości łącznej liczby trafionych (15 837) i oddanych (28 307) rzutów z gry. Był także 19-krotnie wybierany do corocznego Meczu Gwiazd (wystąpił w 18 meczach). Podczas swojej 20 letniej kariery spędził na boisku także rekordowe 57 446 minut, zajmuję trzecie miejsca na listach najlepiej blokujących graczy i w kategorii łącznej liczby zebranych piłek.

Te liczby doskonale opisują jakim wielkim był zawodnikiem i człowiekiem Kareem Abdul-Jabbar. Jest on doskonałym wzorcem dla młodych koszykarzy, wielkim przykładem gry na pozycji środkowego i autorem najlepszego rzutu hakiem w historii koszykówki.

Tym artykułem chciałem zapoczątkować nowy cykl na blogu pt.: „Historia NBA”. Będę się starał przybliżać wam postacie wielkich zawodników, niezapomnianych meczy czy serii playoffs. Mam nadzieję, że moje artykuły przypadną wam do gustu.

Komentarze

komentarzy