James Worthy – zawodnik który nie odczuwał presji

James Worthy – zawodnik na którego zawsze można było liczyć w wielkich spotkaniach, który swoje najlepsze mecze rozgrywał pod ogromną presją. Człowiek który zdobył wszystko co tylko się dało w zawodowej koszykówce.

James Ager Worthy urodził się 27 lutego 1961 roku w Gastoni, w Północnej Karolinie. Jest najmłodszym synem Ervina i Gladys Worthy.

Po ukończeniu jednego z miejscowych liceów, James dostał się na University of North Carolina, gdzie grał przez trzy kolejne sezony. Pierwszy sezon nie był dla niego za bardzo udany, ponieważ w połowie sezonu doznał złamania kostki, która wyeliminowała go z gry do końca rozgrywek. Następny był już lepszy, ponieważ James był kluczowym graczem obok Michael Jordana i Sama Perkinsa. Ale kluczowe rozgrywki były dopiero w 1982 roku, kiedy 29 marca drużyna Tar Heels z Worthym w składzie zwyciężyła w finale mistrzostw NCAA drużynę Georgetown, prowadzoną przez Patricka Ewinga. James Worthy miał w tym finale 28 punktów i 4 zbiórki co dało mu nagrodę MVP final four NCAA. Trzeba też dodać, że w tym samym roku James został wybrany do pierwszej drużyny All-American. Zapisywał w rozgrywkach regularnych ligi NCAA średnio 15,6 punktów (przy skuteczności 57%), 6,3 zbiórki i 2,4 asysty co dało mu także nagrodę zawodnika roku, którą dzielił z Ralphem Sampsonem z Uniwersytetu Virginia.

 

 

Po tych indywidualnych i drużynowych sukcesach James podjął decyzję o przystąpieniu do draftu 1983 roku. Został wybrany z 1 numerem przez aktualnych mistrzów NBA Los Angeles Lakers, gdzie grały już dwie wielkie gwiazdy: Magic Johnson i Kareem Abdul-Jabbar. W każdym innym zespole Worthy byłby gwiazdą, ale nie w Lakers, gdzie był zepchnięty na drugi plan.

„Możemy wszyscy zobaczyć, że był pełnoetatowym graczem, ale myślę, że to co wszyscy najbardziej cenili w tych warunkach to, że trzymał język za zębami.” – Powiedział kiedyś Johnson o debiutancie, którym był James Worthy.

James w swoim debiutanckim sezonie zagrał tylko w 77 spotkaniach, bo doznał złamania lewej kości piszczelowej i już nie dokończył sezonu regularnego jak i nie zagrał w playoffs. Zdobywał średnio 13,4 punktu i 5,2 zbiórki na mecz i został jednogłośnie wybrany do All-Rookie Team. Zdążył ustanowić także do dziś nie pobity rekord drużyny z Miasta Aniołów, jakim jest średnia z gry w wysokości 57,9% dla debiutanta.

 

 

Przed sezonem 1983/1984, Lakers oddali Norma Nixona do San Diego Clippers a w zamian pozyskali Sewna Natera i rookie Bryona Scotta. Co dało Jamesowi miejsce w pierwszej piątce.

Zaowocowało to już w tym samym sezonie gdzie Lakers dotarli do finału NBA. Jednak przegrali ten finał po trwającym siedem meczów serii z odwiecznym rywalem jakim była drużyna Boston Celtics.  Worthy w playoffs zdobywał średnio 17,7 punktu i 2,7 asysty na mecz.

W latach 1984-85 drużyna Los Angeles Lakers była dominującym zespołem w lidze. Posiadali drugi najlepszy bilans w sezonie regularnym, który wynosił 62-20. Lakers przez playoffs przeszli dosyć łatwo spotykając się ponownie w finale z drużyna z Bostonu. Ale tym razem tak zdeterminowana do zdobycia mistrzostwa drużyna Lakers nie dała szans Celtom i pokonała ich bilansem 4-2, gdzie MVP został Karemm Abdul-Jabbar. Worthy przez playoffs notował średnie na poziomie 21,5 punktów przy skuteczności 62,2%, gdzie przeciwko Bostonowi w finale zwiększył te liczby do 23,7 punktów. Postawe Jamesa w playoffs dobrze podsumował Pat Riley mówiąc – „Im większy mecz, im ważniejsza sytuacja, tym James gra lepiej.”

A tak James Worthy podsumował swój pierwszy tytuł kilka lat po jego zdobyciu:

„To nie tylko dlatego, że było to moje pierwsze mistrzostwo NBA, ale że zrobiliśmy to w [Boston] Garden” - powiedział Worthy magazynowi Sport w 1991 roku. „To było to co cenię najbardziej. Było dużo uwag do faktu, że oni [Boston Celtics] nas zdominowali, chociaż było to w latach 60-tych. Plus, że przegraliśmy z nimi przed rokiem. Tak! Mieliśmy dużo motywacji.”

 

 

Jednak sytuacja w roku 1986 się odwróciła i to Boston spotykając się ponownie w finale z drużyną Lakers odebrał jej mistrzostwo. Jednak Worthy w sezonie regularnym podniósł pierwszy raz w karierze swoje średnie do poziomu 20 punktów na mecz. Zaowocowało to pierwszym wyróżnieniem jakim był występ w Meczu Gwiazd, potem występował on w tym meczu jeszcze sześciokrotnie. Tym samym James udowodnił, że w końcu wychodzi z cienia Jabbara i Johnsona.

W roku 1987 drużyna z Los Angeles powróciła do wielkiego finału i wzięła srogi rewanż pokonując po raz kolejny Boston w sześciu meczach.

W następnym roku powtórzyła ten sukces pokonując tym razem drużynę z Detroit w siedmiu meczach. Jednocześnie stając się pierwszym zespołem od dwóch dekad który zdobył dwa razy pod rząd tytuł mistrzowski. James Worthy w siódmym meczu potwierdził, że lubi grać w wielkich meczach pod dużą presją zdobywając 36 punktów, 16 zbiórek i 10 asyst. Dało mu to tytuł MVP finałów oraz przydomek „Big Game” James.

 

 

W kolejnych latach już nie było tak dobrze, tak samo jak pogarszała się gra Lakers, tak samo pogarszała się gra Jamesa. Jednak zdołali się jeszcze zameldować w finale w 1991 roku ale przegrali go kosztem Chicago Bulls i Michaela Jordana.

W sezonie 1991/92 Worthy przeszedł operację kontuzjowanego kolana przez co stracił większość sezonu, a po sezonach 1992/93 i 1993/94 zakończył swoją karierę w wieku 33 lat.

„Nie było lepszego niskiego skrzydłowego niż James” - powiedział jego trener Pat Riley po przejściu na emeryturę Jamesa. „On zawsze był takim spokojnym facetem. Ale kiedy był w najlepszej formie, mogę wam zagwarantować, że nie było nikogo, kto mógłby go dotknąć.”

W 1995 roku jego koszulka z numerem 42 zawisła pod kopułą hali Los Angeles Lakers obok takich graczy jak:  (nr. 44) Jerry West , (nr. 13) Wilt Chamberlain, (nr. 22) Elgin Baylor, (nr. 25) Gail Goodrich, (nr. 32 ) Magic Johnson oraz (nr. 33) Kareem Abdul-Jabbar.

 

 

W 1996 roku został wprowadzony do grona 50 najlepszych graczy w historii NBA.

A w 2003 roku został wprowadzony do Hall of Fame.

James „Big Game” Worthy jest przede wszystkim skromnym i spokojnym człowiekiem ale także wybitnym zawodnikiem. W swojej karierze zdobył łącznie 16.320 punktów przy wysokiej skuteczności kariery która wynosi 52,1%. Worthy charakteryzował się tym, że najlepiej grał w meczach o stawkę (stąd jego pseudonim) ale także to, że zawsze posiadał wysoką skuteczność rzutów z gry.

W swojej karierze zdobył wszystko, zaczynając od mistrzostwa i MVP finałów NCAA, trzech tytułów mistrzowskich NBA i jednego tytułu MVP finałów kończąc na wstąpieniu w siedmiu meczach All Star Game.

 

Komentarze

komentarzy